شهر ما خانه ی ما است

این روزها به ویژه در این بازه ی زمانی دو ساله پاندمی کرونا، به نظر می رسد مردمان ما به اصول بدیهی بهداشت و سلامتی بی توجه شده اند.

در شهرمان، هر زمان از روز که از خانه خارج می شویم بر سر هر کوی و برزنی کیسه های مملو از زباله انباشته شده و سگ و گربه بر سر آنها یا زباله گردهای شریف در حال زیر و رو کردن آنها هستند.

در شهری که مردمانش به داشتن فرهنگ و سواد شهره می باشند، چگونه است که بسیاری از شهروندان گرامی هر ساعت شبانه روز که برای خودشان مقدور باشد، زباله ها را بر سر کوچه یا خیابان می گذارند؟

آیا این عزیزان به آلودگی دیداری و بوی نامطبوع و با کتری ها و میکروب های پراکنده در هوای شهر نمی اندیشند؟ آیا این آلودگی ها منجر به انواع بیماریها و کارهای مضاعف بر دوش سازمان بهداشت و پسماند نمی شود؟

این پاکبانهای معصوم چه کرده اند که ۲۴ ساعت شبانه روز باید خم و راست شوند و در معرض انواع باکتریها و میکروبها قرار گیرند فقط و فقط به خاطر اینکه من شهروند آسوده طلب هستم. آیا این پاکبانها پدر و یا پسر و برادر کسی نیستند. خود را جای آنها قرار دهیم . اگر از نظر علمی هم بسنجیم ، نتیجه همه ی این عادتهای غلط تهدیدی بی امان برای سلامت و بهداشت آحاد جامعه است. معضل زباله یکی از اولویت های گیلان است. اگر شهروندان عزیز فقط به وظیفه ی اجتماعی و انسانی خود عمل کنند، بخشی از مشکل حل می شود. ما در همه مسائل و نارسایی ها اول انگشت اتهام را به طرف مقابل نشانه می رویم. چه نیکوست که اول به من بیندیشیم. من چه کردم؟ عملکرد من مطابق قانون و قاعده بوده است؟

بی شک هر یک از ما حق داریم در مورد معضلات شهرمان مطالبه گر باشیم به شرط آنکه قبل از هر چیز حق و وظیفه ی خویش را ادا کرده باشیم گیلان سبز و سلامت آرزو و رویای همه ماست.

نوری

شیمیست و فعال محیط زیست